Ik heb een orchidee. Zij staat thuis in de hoek, afgeschreven. Wanneer ik haar ontving bloeide ze en genoot ik van haar bloemen. Nu zijn haar takken leeg, haar bladeren slap. Ik trachtte haar nieuw leven in te roepen; knipte haar stengels, gaf water, zette haar in de zon. Niets ontpopte en na verloop hing […]
Levenslessen van een orchidee Meer lezen »
Ik liep vanaf de parkeerplaats naar de kerk, een mini pelgrimstocht. Mijn pas ging door het oude Den Haag via het bruggetje over de gracht langs de ambachtelijke muziekwinkel waar cello’s aan de muur hingen naast het jazzcafé het Lange Voorhout op. Een favoriete plek in Den Haag. In de lente bloeien er veelvuldig krokussen,
Een kennis van me overkwam het. Na de geboorte van haar tweede kind tuimelde ze diep in het schuldgevoel der moederschap. Ze heeft nu psychotherapie om hiermee om te gaan. Zij is in geen geval een uitzondering op de regel. Schuldgevoel is een morele wroeging tussen (denken te) weten wat het juiste is en daar
Mea Culpa* van Moederschap Meer lezen »
Ik bevind me aan de kust van de mediterraanse zee. De aanwezigheid van haar schoonheid valt direct op. Zo groenblauw, doorzichtig, etherisch. Zoals het ware schoonheid kenmerkt, valt ze niet te grijpen, niet te bezitten – slechts te ervaren.En dan de rotsen, geflankeerd rondom het blauwe goud, in de diepste rijkste pigmenten. De overvloedigheid van
Schoonheid in Herinnering Meer lezen »
Schetsen is componeren. In de vrije geest jezelf over geven en lijnen laten ontstaan die uitingen geven aan de indrukken op de ziel. Het innerlijk zoekt lijnen, kleuren, figuren en abstracties om zichzelf uit te drukken. Althans, de opgedane ervaringen een vorm te geven. Of wanneer er naar waarneming wordt gewerkt, dan geeft de
Dichotomie, wie houdt er niet van. Hoe heerlijk zondig is het om af en toe de dingen ongenuanceerd een beetje op te delen in hokjes. Hoe minder categorieën, des te beter. Voor vandaag heb ik voor jullie een onderdeling van de mens. Enerzijds de mens die weet wat ‘vrimibo’ is, anderzijds de mens die aucune idee heeft.
Ik bevond me op het strand enkele meters gesepareerd van het golvende zoute water. Het waaide enorm, alle kwallen op het droge. Verder, afgezien van de woeste wind, was het rustig. Mijn aandacht ging naar de meeuw die boven de zee hing. Hij sloeg zijn vleugels snel en krachtig op en neer. Geen centimeter vooruit. Sneller
‘Leef lustig!’ stond er geschreven op de etalageramen van een grootwarenhuis. Ik stapte zojuist uit de cantatedienst waar Laetare centraal stond, dus ik was volledig eenstemmig met deze oproep. Het deed me denken aan de zin ‘Du warest Meine Lust’ die zojuist gezongen was tijdens de Cantate. En dat deed me denken aan een concert